Πώς χτίζονται οι αλυτρωτισμοί.

 

Την Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου το βράδι γινόταν στην Φλώρινα μια μουσική εκδήλωση, με κύριο συγκρότημα την Banda Entropica. Η συναυλία γινόταν σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό σύλλογο "Φωτιά Χαμάμ". Σύμφωνα με την ανακοίνωση του συγκροτήματος, η συμφωνία συγκροτήματος- συλλόγου προέβλεπε στο τέλος να ακουστούν 2-3 τραγούδια σε τοπική μακεδονική διάλεκτο, η οποία είναι σλαβικής καταγωγής, πάντως αγαπητή στους ντόπιους. Τα κομμάτια είχαν ανακοινωθεί από πριν και εγκριθεί (σύμφωνα με το συγκρότημα). 

Στο σημείο που ακούστηκαν τα τραγούδια σε μη-ελληνική διάλεκτο, ο Δήμαρχος της Φλώρινας Βασίλης Γιαννάκος παρενέβη και διέκοψε την εκδήλωση, φωνάζοντας ότι στην πόλη του δεν θα ακούγονται σλάβικα τραγούδια.  Υποστηρικτικό του Δημάρχου ήταν ένα (1) άτομο από το κοινό που ανέβηκε στην σκηνή σπρώχνοντας τον τρομπετίστα και απειλώντας ότι θα καλέσει το 100. Σε γενικές γραμμές το κοινό συνέχισε να υποστηρίζει και να χειροκροτά τους μουσικούς. 

Ποιός είναι ο λόγος που έγινε τόση φασαρία και γιατί διαδίδονται ισχυρισμοί πως παρόμοια μουσικά ακούσματα γεννούν αισθήματα αλυτρωτισμού; Τα τραγούδια στην γλώσσα που μιλούσαν οι παππούδες σου και γνωρίζεις κουτσά-στραβά κι εσύ, δεν μπορούν να γίνουν το μέσον που θα αναπτύξεις κοινή εθνική ταυτότητα με τον κάτοικο διπλανού κράτους,  και νοσταλγία για μια πατρίδα κοινή και διακριτή εσάς των δύο.  Ο αλυτρωτισμός γεννιέται όταν στην χώρα που ζεις δεν σου επιτρέπεται να μιλήσεις την γλώσσα των παππούδων σου,  όταν δεν γίνεσαι αποδεκτός με τις ιδιαιτερότητές σου, όταν δεν σέβονται όλα τα κομμάτια της ταυτότητάς σου. Ο αλυτρωτισμός γεννιέται και γιγαντώνεται όταν διαπιστώνεις ότι από το πουθενά σε βλέπουν ως "εχθρό της πατρίδας", ενώ 100 φορές στις 100 έχεις δώσει την ζωή σου δουλεύοντας και παράγοντας στον τόπο που ζεις, ενώ οι πρόγονοί σου μπορεί να έχουν δώσει ΚΑΙ την ζωή τους για την πατρίδα. 

Πιθανόν ο Βασίλης Γιαννάκος απευθύνει τις  τραμπούκικες  κορόνες του σε εθνικιστές ψηφοφόρους, ελπίζοντας να αντλήσει κάποιο πολιτικό όφελος για το μέλλον. Εντούτοις σε καμία περίπτωση δεν συμβάλει στην συνοχή της τοπικής κοινωνίας και την ομαλή συμβίωση όλων, πράγμα που πρέπει  να είναι η πρωταρχική φροντίδα όλων των πολιτικών προσώπων της χώρας. Η στάση του Δημάρχου είναι τελείως  λάθος, διχαστική, αντί να είναι ενωτική. Το κοινό έπρεπε τουλάχιστον με γιουχαΐσματα και φωνές να τον αποτρέψει.

(Μελουζίν)