ΟΙ ΑΣΤΡΑΠΟΒΡΟΝΤΟΙ
Γέλασα πολύ σήμερα με τον σύζυγο που όπως μου αφηγήθηκε, έφυγε από το σπίτι για την δουλειά κατά τις 8.00 και συνάντησε τεράστια κίνηση σε όλους τους δρόμους, από γονείς που πήγαιναν τα παιδιά τους με το ΙΧ αυτοκίνητό τους σε Γυμνάσια και Λύκεια. Εγώ δεν έχω δει ποτέ τέτοιο πράγμα, φεύγω από το σπίτι στις 6.00.
-Σοβαρά ρε παιδί μου, σοβαρά, τους μαθητές των Λυκείων με το αμάξι, ολόκληρα μεγάλα παιδιά; του έλεγα ξανά και ξανά.
Το τι γέλιο κάναμε, δεν λέγεται. Το πράγμα φαίνεται και σοτυς δυό μας εξωφρενικό.
Τον καιρό που εκείνος κι εγώ πηγαίναμε Γυμνάσιο και Λύκειο, φυσικά δεν υπήρχε κανείς μαθητής με ομπρέλα σε όλο το σχολείο. Βασικά ούτε καν στα σπίτια υπήρχαν ομπρέλες, δύο το πολύ ανά τετράγωνο, εκείνες οι μαύρες οι παλιές, οι τεράστιες. Πηγαίναμε λοιπόν στο Σχολείο έτσι, με τα ρούχα μας κι από κάτω πάνινα Ελβιέλα παπούτσια που έκαναν μόνο δύο λεπτά μέσα στον βρεγμένο δρόμο για να γίνουν μούσκεμα και να παραμείνουν μούσκεμα έως τις 2.30 που ξαναγυρνούσαμε σπίτι.
Κι όχι μόνο αυτό. Εγώ είχα κάποιους συμμαθητές που έμεναν πέρα από έναν παραπόταμο του Κηφισού και περνούσαν ένα γεφυράκι για να έρθουν στο σχολείο, πρέπει να ήταν ενάμιση χιλιόμετρο δρόμος πήγαινε κι ενάμιση χιλιόμετρο έλα. Το γεφυράκι λοιπόν ήταν ξύλινο, είχε κάγκελα στα πλάγια, όμως ήταν κατά κάποιο τρόπο κινητό! Έπρεπε να πιάνεσαι από το κάγκελο καλά για να κρατάς ισορροπία, αφού αυτό κουνιόταν. Επιπλέον όταν έβρεχε πολύ, το νερό φούσκωνε στον ποταμό κι ανέβαινε πάνω από τις σανίδες. Ήθελε μεγάλη επιδεξιότητα να κρατηθείς όρθιος γιατί το νερό σου έφτανε ως τον αστράγαλο και σε έσπρωχνε να πέσεις κάτω. Αυτούς τους συμμαθητές μας που έφταναν τελευταίοι όταν έβρεχε, και ξέραμε από πού πέρασαν, τους λέγαμε "ασταπόβροντους".
Πάντως ο,τι καιρό κι αν έκανε, πηγαίναμε όλοι οι μικροί στο σχολείο, όλοι οι μεγάλοι στην δουλειά τους κι όλο γελάγαμε, γελάγαμε, γελάγαμε..

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου