Τα πολιτικά ημερολόγια

Κάθε μέρα για να γυρίσω από την δουλειά στο σπίτι παίρνω δύο ή τρία οχήματα ΜΜΜ, οπότε καταλαβαίνετε πως μου συμβαίνουν πολλά περιστατικά επιθετικότητας, όπως αυτό παρακάτω: Βγαίνω από το γραφείο μου και μπάινω σε ένα τρόλευ. Σε λίγα λεπτά, ανάμεσα σε δυο στάσεις το τρόλει χαλάει κι ο οδηγός μας κατεβάζει. Περπατάω προς τα εμπρός, φτάνω στην επόμενη στάση, έρχεται ένα άγνωστό μου τρόλει, ανοίγει η μπροστινή πόρτα, χώνω το κεφάλι μου μέσα και ρωτάω: -Αυτό το τρόλει πηγαίνει ευθεία, ή παραπέρα στρίβει δεξιά, αριστερά;  Ο οδηγός δεν μου δίνει σημασία, απαντάει ένας νέος άντρας που κάθεται στην πρώτη θέση, δίπλα από την πόρτα - Πηγαίνει ευθεία.  Του χαμογελάω εις ένδειξη ευχαριστώ, ανεβαίνω το σκαλιά, χτυπάω την κάρτα μου, ο άντρας σηκώνεται, λέει  ευγενέστατα και στον πληθυντικό "καθίστε", αλλά του απαντώ "όχι ευχαριστώ, θα κατέβω σε δυό στάσεις". Ξανακάθεται. Πράγματι, σε λίγο φτάνει η στάση μου, πατάω το κουμπί, η πόρτα ανοίγει, κατεβαίνω, πίσω μου...

Ανάρτηση χαρακτηριστική του τρόπου που πολλοί άντρες βλέπουν τις γυναίκες: είναι όλες Ργιόλες.   Ναι, είναι Ργιόλες και εκείνες που μπαίνουν στον Δημόσιο χώρο των αντρών, δηλαδή στην δημοσιογραφία και την πολιτική, αλλά κι εκείνες που δεν βγάζουν τον σκασμό όταν μιλάει ο δάσκαλος, παρά κάνουν περφόμανς κι άλλες ευφάνταστες θαρραλέες πράξεις. Να σημειωθεί ότι η δημοσιογράφος-πολιτικός Αννέτα Καββαδία από την μια μεριά φαίνεται να έχει αντικαταστήσει το άγαλ μα, από την άλλη μοιάζει σαν αποκεφαλισμένη. (Melusine)

Πολλές φορές απορώ με την βία των αντρών που εκτοξεύεται προς όλες τις κατευθύνσεις 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την βδομάδα. Τους βλέπω τι κάνουν και τι λένε: όλη την ώρα κάτι έχουν, κάποιος τους φταίει, κάποιος τους έφτασε στο αμήν. Ποιός; Οι γυναίκες πρώτα από όλα. Ποιές γυναίκες; Όλες. Από το πρωί που ξεκινάνε για την δουλειά, τους φταίνε όλες οι γυναίκες οδηγοί που συναντάνε στον δρόμο, άλλες πάνε πολύ αργά, άλλες πολύ γρήγορα, άλλες έστριψαν χωρίς φλας, άλλες δεν έστριψαν ενώ είχαν προτεραιότητα και καθυστέρησαν την κίνηση των αυτοκινήτων, "ζώον, ε, ζώον". Μετά τους βλέπω στα ΑΤΜ, "άντε κυρά μου, θα ξημερώσουμε;" σε όποια βρίσκεται στο μηχάνημα για πληρωμή λογαριασμών. Στα λεωφορεία σε σπρώχνουν να περάσουν ή τους πειράζει η τσάντα σου. Στις δημόσιες υπηρεσίες, όλο κάτι θα λένε και θα βρίζουν τις γυναίκες υπαλλήλους που είναι στα γκισέ, αφηγούμενοι μετά "έπεσα πάνω σε μία κ@ριόλα". Φυσικά στις συζητήσεις σε καφέ ή σε πολιτικές οργανώσεις, πάντα κάποια...

    Η πρώτη φορά που άκουσα αυτήν την φράση αποτέλεσε μια από τις χειρότερες εμπειρίες της ζωής μου. Είχα ανεβεί 2 κυλιόμενες σκάλες στο μετρό με έναν μελαχρινό χοντρό, με μουστάκι, ακριβώς στο πίσω σκαλί -χωρίς κενό σκαλί μεταξύ μας. Τα ρούχα του με ακουμπούσαν και τον μύριζα. Στην πρώτη σκάλα νόμιζα πως ήταν απλώς κάποιος ηλίθιος που δεν καταλάβαινε από κανόνες  ευγενείας, όταν όμως μετά το πλάτωμα και την ανάμιξή μου με πληθώρα ανθρώπων βρέθηκε και στην δεύτερη σκάλα πάλι ακριβώς πίσω μου, άρχισε να μου φαίνεται κάπως ύποπτος. Στο πλάτωμα μετά την δεύτερη σκάλα με προσπέρασε, οπότε με την ησυχία μου κατευθύνθηκα στο ασανσέρ. Το περίμενα, ήρθε και καθώς άνοιγαν οι πόρτες του,  ένιωσα μια ανάσα πάνω στα μαλλιά μου κι άκουσα μια φωνή να μου λέει " έμπ@ινα και δεν έβγ@ινα ". Αναπήδησα στο πλάι τρομαγμένη. Ήταν ο τύπος από την σκάλα και με κοιτούσε με ένα ύφος κοροϊδευτικό. Τον παρέκαμψα γρήγορα κι ανέβηκα τα τελευταία σκαλιά περπατώντας.    ...

  Α υτές τις μέρες δυό ειδήσεις δεσπόζουν στο Ίντερνετ: η πρώτη αφορά μαθήτρια Γυμνασίου που έβρισε τον γυμναστή του σχολείου λέγοντάς του "μην μας σκοτίζεις τα α@@@δια" κι εκείνος της απάντησε "ποια α@@@δια, αυτά που βάζεις στο στόμα σου;".  Ετυχε να τον ακούσει ο μεγαλύτερος αδερφός του κοριτσιού, μαθητής της Γ' Γυμνασίου, ο οποίος γρονθοκόπησε τον γυμναστή και τον έστειλε στο νοσοκομείο. Η δεύτερη είδηση αφορά σεξουαλική κακοποίηση μαθητή της Α' Γυμνασίου από συμμαθητή του συν ένα εξωσχολικό συνομήλικο άτομο, με τρίτο μαθητή να βιντεοσκοπεί τις πράξεις. Την επόμενη μέρα το βίντεο κυκλοφόρησε  σε όλο το σχολείο, με τον ισχυρισμό ότι δεν ήταν κακοποίηση αλλά εθελοντική συμμετοχή του 12χρονου κι έφτασε έως τον μεγαλύτερο αδερφό του θύματος, οπότε το περιστατικό δημοσιοποιήθηκε. Οι δυό ιστορίες έχουν πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης, διενεργείται ΕΔΕ από το Υπουργείο Παιδείας, και τα λοιπά πράσινα άλογα. Εγώ είμαι κατάπληκτη από την υποκρισί...

Διαβάζω στις εφημερίδες τα σχόλια κάτω από τις ειδήσεις της δολοφονίας της Ελένης στην Ρόδο τώρα, του Ζακ Κωστόπουλου πριν, ακόμα πιο πριν της κοπέλας που γέννησε μόνη της στην μπανιέρα και τρελαμένη από απελπισία πέταξε το μωρό στον ακάλυπτο. Εννοώ όλα τα εμετικά σχόλια, για τους θύτες, για τα θύματα, για διάφορους εμπλεκόμενους ή για άλλους ανθρώπους που ήδη σχολίασαν. Διαβάζω και κάτι αναλύσεις, ακόμα κι από αναρχικούς χώρους (τρομάρα να τους έρθει που είναι αυτή η βρώμα αναρχία) που μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο με την κακία που έχουν. Δεν καταλαβαίνω τα ίδια τα σχόλια πρώτα και μετά τους ανθρώπους που τα γράφουν. Τι δεν καταλαβαίνω; Να:     Καταρχάς δεν καταλαβαίνω πώς επιτρέπει στον εαυτό του ένας άνθρωπος να μιλάει έτσι, προφορικά ή γραπτά. Τις ξέρω τις δικαιολογίες, «εξοργίστηκα», «δεν κρατήθηκα», «θόλωσε το μάτι μου" κι "ήταν ο Ερμής ανάδρομος». Ωραία, κι εμένα θόλωσε το μάτι μου σήμερα, χτες, προχτές, κάθε μέρα θολώνει το μάτι μου και συνήθως θολών...

Διάβασα την επιστολή των συμμαθητών του παιδιού που αυτοκτόνησε το Σάββατο μετά από μακροχόνιο bullying στο σχολείο του (http://www.mononews.gr/today-s-stories/sigklonizi-i-epistoli-ton-filon-tou-15chronou-aftochira-kata-ton-ithikon-aftourgon). Με συγχωρείτε πολύ, είναι αργά, πολύ αργά, το παιδί είναι πεθαμένο. Δεν το ωφελούν οι καταγγελτικές επιστολές μετά θάνατον, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη επίσης δεν τον ωφέλησαν τίποτα, είναι κι οι δυό πεθαμένοι, η δικιά τους ιστορία τέλειωσε. Εξάλλου ο 15χρονος έκανε ο ίδιος καταγγελία στο σημείωμα της αυτοκτονίας του, κατονόμασε τους ηθικούς αυτουργούς κι είπε "εκδικηθείτε τους" όχι "ντροπή τους" όπως λέει η επιστολή των συμμαθητών του. Η ντροπή τι θα ωφελήσει τώρα που όλα τελείωσαν;  Γυρνάει το ποτάμι πίσω;  Οι συμμαθητές του λένε "οι λέξεις πονάνε". Ναι, πονάνε, όχι όλους όμως, μόνο τους ευαίσθητους σαν αυτόν που αυτοκτόνησε. Για τους υπόλοιπους, για τους χοντρόπετσους "κανονικούς" χρειάζονται άλλα μέτ...

Αφορμή γι αυτό το κείμενο στάθηκε μια συζήτηση με γνωστό μου τις προάλλες. Ο γνωστός μου είναι αναρχικός, αντιφασίστας, αντισεξιστής, καταρτισμένος, καλλιεργημένος, ηθικό στοιχείο, γενικώς ένα άτομο πολύ υψηλού επιπέδου. Πάνω λοιπόν σε μια πολιτική συζήτηση μου είπε «από τα τρία, θα πάρει το μακρύτερο». Προς στιγμήν στο μυαλό μου δημιουργήθηκε ένα μικρό κενό. Όχι ότι δεν γνωρίζω την φράση, την γνωρίζω, ζω ανάμεσα στον κόσμο όπως όλοι μας. Όμως είμαι γυναίκα, δεν έχω τρία, ούτε μακρύτερο, γι αυτό δεν μπορώ να ταυτιστώ πραγματικά με το νόημα της φράσης αυτής κι όταν την ακούω το μυαλό ακινητεί στιγμιαία. Βρέθηκα λοιπόν σε αμηχανία όπως τόσες άλλες φορές κι είπα να γράψω ένα κείμενο για τα βρισίδια από την μεριά των γυναικών. Προσωπικώς δεν βρίζω ποτέ. Νευριάζω, βρίζω, αλλά δεν χρησιμοποιώ αυτές τις γνωστές βρισιές που σχετίζονται με τα γεννητικά όργανα και την σεξουαλική πράξη. Ο λόγος είναι απλός: αυτές οι βρισιές είναι φαλλοκρατικές, κατασκευάστηκαν από άντρες, παρουσιάζουν το αν...