Η ΚΟΜΠΊΝΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

 

Πρόσφατα ήρθε στην δημοσιότητα μια καταγγελία για επαναλαμβανόμενους βιασμούς γυναίκας από διακεκριμένο άντρα του προοδευτικού χώρου. Η καταγγελία είναι ανώνυμη και δημοσιεύτηκε στο Indymedia. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι Η ΝΤΡΟΠΗ της καταγγέλλουσας. Ντροπή για τον εαυτό της, που δεν πρόβλεψε, που δεν κατάλαβε εγκαίρως τι θα συνέβαινε, που δεν αντιστάθηκε αποτελεσματικά, που και επόμενες φορές δεν κατάφερε να αποφύγει τον βιασμό της κλπ. 

Έχει δίκιο η γυναίκα που ντρέπεται; 

Ναι, έχει δίκιο αν υπολογίσουμε ότι οι δικοί της φόβοι πως οι βιασμοί συνέβησαν επειδή η ίδια ήταν απροετοίμαστη, ανόητη, καλόπιστη κλπ, διατυπώνονται ήδη ως κατηγορίες προς το πρόσωπό της στα σχόλια των σχετικών αναρτήσεων, από άντρες ΚΑΙ γυναίκες. 

Όχι, δεν έχει δίκιο λογικά, δηλαδή αν καταφέρει να σκεφτεί ότι η πράξη του βιασμού είναι πάντα η παρεκτροπή από το φυσιολογικό. Κανένας άνθρωπος δεν είναι υποχρεωμένος να προετοιμάζεται ώστε να αντιμετωπίσει την παρεκτροπή. Αυτό πρέπει να βάλουμε όλες οι γυναίκες καλά στο κεφάλι μας.

Η ντροπή για τον βιασμό είναι μια καλοστημένη κομπίνα που ετοιμάζει σύσσωμη η Κοινωνία για τις γυναίκες, μεταθέτοντας το βάρος της ευθύνης από τον δράστη στον θύμα. Η κομπίνα αν και έχει πιάσει στον γυναικείο πληθυσμό, δεν παύει να είναι μια απάτη, ένα τρυκ που καταρρέει αμέσως μόλις αναλογιστούμε εάν ποτέ ο βιασμός μπορεί να θεωρηθεί αναμενόμενη συμπεριφορά από τον άλλο, γι αυτό να προβλεφθεί. Οφείλουμε να ζούμε με την υποψία ότι ο κάθε άντρας ίσως μας βιάσει; Όχι. Σίγουρα όχι. Γιατί αν τυχόν οφείλουμε, τότε δεν πρέπει ποτέ να πηγαίνουμε επισκέψεις σε σπίτια γνωστών μας, δεν πρέπει να καταναλώνουμε  αλκοόλ παρουσία αντρών, δεν πρέπει να δεχόμαστε μεταφορά στο σπίτι μας με αυτοκίνητο γνωστού, δεν πρέπει ούτε καφέ να πίνουμε σε καφετέριες (διότι υπάρχουν περιστατικά που γυναίκες βιάστηκαν μέσα σε τουαλέτα καφετέριας). Ουσιαστικά για να είμαστε ασφαλείς συνεχώς, καλύτερα θα ήταν να μας συνοδεύει  παντού και πάντα ένας άντρας συγγενής Α' βαθμού, ή ο σύζυγος, ή ένας επαγγελματίας σωματοφύλακας. Αυτό είναι το μόνο που θα μας σώσει από βιαστές -αν και θα παραμένει ο κίνδυνος του βιασμού από τον συγγενή, τον σύζυγο, τον σωματοφύλακα. Έτσι είναι ο τρόπος ζωής στην Σαουδική Αραβία, όμως μια ζωή τέτοια είναι λογική; Για εμάς στην Δύση, όχι. 

Εδώ στην Δύση ισχυριζόμαστε πως είμαστε πολιτισμένοι. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η Κοινωνία απαρτίζεται από ανθρώπους αρσενικούς και θηλυκούς που έχουν ίσο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στην αυτοδιάθεση. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης το αναγνωρίζουμε ως υπαρκτό τόσο στην νομοθεσία μας, όσο και στον δημόσιο διάλογο. 

Κι όμως με έναν αθέατο τρόπο εξαφανίζεται όταν μιλάμε για βιασμό γυναίκας, πράξη που καταργεί εντελώς την αυτοδιάθεση. Εκεί ξαφνικά η παρεκτροπή από την κανονικότητα, δηλαδή ο βιασμός, δεν φαίνεται πια ως παρεκτροπή του δράστη, αλλά ως έλλειμα ικανότητας του θύματος. Θα έλεγε κανείς πως η αυτοδιάθεση είναι δικαίωμα, αλλά μόνο για τους ξύπνιους, γι αυτούς που μετράνε σωστά τις καταστάσεις, προβλέπουν τον κίνδυνο και τον αποφεύγουν. Αυτοί, ναι, θα διαθέσουν το σώμα τους μόνο σε όποιον θέλουν, εάν θέλουν. Οι υπόλοιποι που δεν μετράνε σωστά, που έχουν μεθύσει, που είναι εσωστρεφείς και δεν εξωτερικεύουν γρήγορα την αντίθεσή τους, που είναι αδύναμοι σωματικά γι αυτό ανίκανοι για σημαντική αντίσταση στον βιαστή τους, τι θα γίνουν; Από τα σχόλιά της κοινωνίας μας φαίνεται πως όχι ακριβώς σωστά, αλλά πάντως αρκετά αιτιολογημένα βρίσκονται στην θέση του θύματος -"κι αυτή τι έκανε νύχτα στο αυτοκίνητο;" "στόμα δεν είχε να μιλήσει;" " καλά η 1η φορά ήταν τυχαία, αλλά και η 2η και η 3η;".

Κυρίες και κύριοι την φλού σκέψη πως οι γυναίκες τρόπον τινά σωστά βιάζονται, όταν θέλουμε να την κατακρίνουμε σε συζητήσεις, την αποκαλούμε "μισογυνική". "Μισογυνική" διότι γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας πως οι γυναίκες δεν καταγράφονται ακόμα στις συνειδήσεις πραγματικά ως πλήρεις άνθρωποι. Εάν τις θεωρούσαμε ανθρώπους θα την ονομάζαμε "μισανθρωπική", ειδικά αφού και οι ομοφυλόφιλοι άντρες βιάζονται, άσχετα με το ότι δεν το συζητάμε ποτέ. Ακόμα σήμερα το εργοστασιακό μοντέλο ανθρώπου είναι ο ετεροσεξουαλικός άντρας, που αφού υπερέχει, του δίνουμε όχι παραπάνω νομικά δικαιώματα, αλλά την αόρατη ανοχή μας σε περισσότερες παρεκτροπές. Εκείνος ντρέπεται λίγο και μόνο αν τυχόν δημοσιοποιηθούν τα έργα του με τρόπο τρανταχτό, σε εφημερίδες και δικαστήρια. Για όσο καιρό η δράση του είναι γνωστή στα θύματα και τους φίλους του, δεν ντρέπεται καθόλου. 

Αυτό ακριβώς πρέπει να αλλάξουμε ως Κοινωνία: να πείσουμε τις γυναίκες ότι δεν έχουν λόγο να ντρέπονται για τον βιασμό τους, γιατί δεν έφταιξαν σε τίποτα. Θέλουμε να τις κάνουμε ικανές να μιλάνε για τους βιασμούς τους με ψηλά το κεφάλι και ίσια την πλάτη παντού:  στον χώρο εργασίας, στα οικογενειακά τραπέζια, στις πολιτικές οργανώσεις. Να κάνουν ρεζίλι τους βιαστές τους, δηλαδή τους διευθυντές τους, τους συντρόφους των πολιτικών παρατάξεων, τους αξιότιμους συγγενείς τους, όλους αυτούς τους άντρες. Θέλουμε να βγάλουμε τις γυναίκες έξω από την κομπίνα της ντροπής. Κουβαλάνε ένα δυσβάσταχτο φορτίο που έπρεπε να βαραίνει μόνο τις πλάτες των βιαστών τους.