Τα λεφτά, ο σεβασμός, η αξία.

***********************************
Μόλις παρακολούθησα βίντεο κομμωτή που "μεταμορφώνει" μια πελάτισσα από καστανή σε κοκκινομάλλα και ενώ συζητούν της λέει:
"Όσο περιποιούμαστε τον εαυτό μας, τόσο δείχνουμε ότι τον σεβόμαστε. Μας αξίζει ο σεβασμός ο δικός μας και των άλλων".
Έχω να πω 2-3 πράγματα πάνω σε αυτό.

Καταρχάς, αληθεύει ότι είναι καλύτερα να περιποιούμαστε τον εαυτό μας, αλλά η επαγγελματική περιποίηση της εμφάνισης μας δεν σχετίζεται με τίποτα άλλο εκτός από το οικονομικό μας επίπεδο και την ματαιοδοξία μας. Για την ακρίβεια το χτένισμα των μαλλιών μας από κομμωτές ή το επαγγελματικό μανικιούρ, ή το κόντυμα της φούστας από μοδίστρα, μάλλον δείχνει ότι αφαιρούμε την εποπτεία του εαυτού μας από εμάς τους ίδιους και την αναθέτουμε σε τρίτους. Η ανάθεση δεν είναι ποτέ καλό σημάδι, από την πολιτική έως το μανικιούρ. Έτσι κι αλλιώς, πολλές φορές τα αποτελέσματα της είναι ολέθρια, αφού π.χ. πολύς κόσμος βγαίνει από κομμωτήρια με κεφάλι από ανεπιθύμητο έως γελοίο,

Δεύτερον, τα λεφτά που δαπανά κάποιος για τον εαυτό του, δεν δείχνουν τίποτα για την αξία του ως άτομο, δείχνουν μόνο ότι έχει λεφτά. Τα λεφτά είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα τύχης, γιατί ασφαλώς δεν μπορεί να αποκτήσει ο μαύρος αγρότης σε χωριό της Αφρικής τα ίδια χρήματα με τον δικό μας γέννημα θέμα Παπάγου, μια που ξεκινούν από διαφορετικό σημείο εκκίνησης και η διαδρομή μπροστά τους έχει διαφορετικό μήκος. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με αξία που πνίγηκαν στα νερά της Μεσογείου ή αποτεφρώθηκαν στο Άουσβιτς.

Τρίτον, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι άνθρωποι έζησαν χιλιάδες χρόνια ΧΩΡΙΣ να μεσολαβούν επαγγελματίες για το ξύρισμα τους, το χτένισμα των μαλλιών τους, την περιποίηση των νυχιών κλπ. Έκαναν τα πάντα με τα χέρια τους (μαζί με το ράψιμο των ρούχων τους, το πλέξιμο των πλεκτών τους, την κατασκευή των αξεσουάρ τους). Όπως βλέπετε από τις φωτογραφίες της δεκαετίας του 1950 που ήταν μόλις χτες, η εμφάνισή τους ήταν πολύ καλύτερη από ο,τι η δική μας, και μάλιστα σε επιμέρους τομείς όπως το χτένισμα, οι παλιότεροι ήταν ικανοί για πολύπλοκες κομμώσεις χωρίς καν να έχει εφευρεθεί το οικιακό σεσουάρ. Η σκέψη πως το φρύδι πρέπει να το κουρεύει ο μπαρμπέρης, ή να το μακιγιάρει ημιμόνιμα η αισθητικός, είναι φαινόμενο που εμφανίστηκε από το 2000 και μετά.

Τέλος, χιλιάδες άνθρωποι ολόγυρα μας δεν ασχολούνται με την εμφάνιση τους καθόλου, επειδή έχουν το μυαλό τους αλλού: στην πολιτική, στην επιστημονική έρευνα, στην ακαδημαϊκή μελέτη, στα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Δεν έχουν λιγότερο αυτοσεβασμό από αυτόν που η εμφάνιση του μοιάζει με σελίδα του Vogue, απλώς εκτιμούν τον εαυτό τους με βάση τις αρετές τους, όχι την εμφάνισή τους.

Με λίγα λόγια, τα λόγια των κομμωτών, των πλαστικών χειρουργών, των μόδιστρων, εάν προσπαθούν να συνδέσουν τα χρήματα που δαπανά κάποιος με την αξία του ως ατόμου ή και τον αυτοσεβασμό του, είναι όλα απλή κολακεία του πελάτη, κι ο σκοπός τους είναι να τον κρατήσουν πελάτη.