ΜΙΑ ΨΕΥΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ

**********************

Εχθές για την Ορθοδοξία γιόρταζαν τα παρακάτω ονόματα: Αδαμαντινή, Αθηνά, Ακριβή, Αρηβοία, Αντιγόνη, Ασπασία, Αφροδίτη, Διώνη, Δωδώνη, Ελπινίκη, Ερασμία, Ερατώ, Ερμηνεία, Ευτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θεοφάνη, Θεονόη, Θεονύμφη, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κοραλία, Λάμπρω, Μαργαρίτα, Μαριάνθη, Μελπομένη, Μόσχω, Ουρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Σαπφώ, Τερψιχόρη, Τρωάδα, Χάιδω, Χαρίκλεια.

Αυτές οι 40 γυναίκες ο διάκονος Αμμούν ισχυρίστηκε κάποτε πως ήταν 40 χριστιανές, παρθένες μάλιστα , που μαρτύρησαν για τον Χριστιανισμό. Γι αυτό "αγιοποιήθηκαν".

Καταρχάς, περίεργο πράγμα που δεν μαρτύρησαν ποτέ υπέρ του Χριστού παντρεμένες ή και πόρνες, παρά το ότι Εκείνος σε αυτές απευθύνθηκε πρώτα.

Έπειτα εγώ που έχω ένα από αυτά τα ονόματα, σας βεβαιώνω ότι η γιορτή αυτή έως πριν 25 χρόνια ΔΕΝ υπήρχε στον Χριστιανισμό και τα ημερολόγια. Ξέρω πολύ καλά αν είχα ονομαστική γιορτή ή όχι, από τότε που γεννήθηκα και μετά.

Επιπλέον, η οικογένεια μου έχει αυθεντική εμπειρία από πρώτο χέρι για την στάση της Εκκλησίας στα αληθινά αρχαία ονόματα: τα απαγόρευε γιατί ήταν παγανιστικά. Η προσωπική μου εμπειρία είναι η εξής: όταν ήρθε η μέρα να βαφτιστώ, ο μπαμπάς μου ζήτησε από την νονά να μου δώσουν το όνομα της μητέρας του, γιατί ήταν υιοθετημένος και η γυναίκα εκείνη τον έσωσε από το ορφανοτροφείο. Η γιαγιά μου όμως είχε αρχαίο όνομα, κι εδώ, στην χώρα του Σοφοκλή και του Ομήρου οι αρχαίοι Έλληνες ήταν παγανιστές (ακούστε πόσες φορές η εκκλησία καταριέται τους Έλληνες στην Κυριακή της Ορθοδοξίας, να καταλάβετε). Ο μπαμπάς μου επέμενε κι ο παπάς τηλεφώνησε μπροστά του στην Μητρόπολη, στα κεντρικά δηλαδή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ρώτησε αν μπορούν να βαφτίσουν ένα κοριτσάκι (ας πούμε ) Αφροδίτη. Του είπαν, όχι, το όνομα δεν είναι χριστιανικό. Μπορούν μόνο εάν του δώσουν μαζί και το όνομα Μαρία, της Παναγίας μας, που πάει παντού. Του μπαμπά μου γυάλισε το μάτι του, γιατί χωρίς την γιαγιά θα είχε καταλήξει αλήτης στους δρόμους, τότε, στην Ελλάδα του Β Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου. Έπιασε λοιπόν τον παπά από τον λαιμό και τον απείλησε ότι θα τον πνίξει. Έτσι, εξαιτίας του ατομικού του κινδύνου ο παπάς με βάφτισε. Ποτέ δεν γιορτασα ονομαστική εορτή και δεν υπήρχε στα ημερολόγια, έως που παντρεύτηκα κι έκανα παιδιά.

Εκτός όλων αυτών δεν είναι περίεργο να σκεφτούμε λογικά και να καταλάβουμε ότι για τους Έλληνες ακόμα και το 300 ή 400 μ.Χ. κανείς δεν βαφτιζε τα παιδιά του με ονόματα αρχαίων ηρώων και θεών, ΑΠΟ ΣΕΒΑΣΜΟ προς τα πρόσωπα της αρχαιότητας. Η Αφροδίτη ήταν θεά, όχι κοινή θνητή ώστε να υπάρχει σε αντίτυπα, η Αφροδιτη ομοίως. Η Ασπασία επίσης δεν υπήρχε σε αντίτυπα, το όνομά της είναι παρατσούκλι που της το έδωσαν οι Αθηναίοι λόγω ειδικών συνθηκών (ο Περικλής την φιλούσε στην πόρτα του σπιτιού όταν ερχόταν ή έφευγε, την ασπαζόταν, γεγονός αδιανόητο για την εποχή). Η Πηνελόπη ομοίως, η Αντιγόνη κι αυτή, είχαν παρατσούκλια. Σε εμάς τους Χριστιανούς σήμερα κανένας δεν βαφτίζει το παιδί του Παναγία ή Χριστό, και επειδή αυτοί οι δύο είναι στα ύψη της αγιοσύνης, αλλά και επειδη δεν μπορεί να υπάρχει δεύτερη Παν-αγία ή δεύτερος χρισμένος.

Λοιπόν: αυτή η γιορτή ΔΕΝ υπάρχει. Είναι μια προσπάθεια της Εκκλησίας να αμαυρώσει την δόξα των αρχαίων θηλυκών προτύπων, να εξαφανίσει το κλέος της αρχαιότητας από το μυαλό ημών των Ελλήνων. Σε ο,τι με αφορά, δεν πρόκειται να περάσει. Θα ζήσω έως το τέλος της ζωής μου ΧΩΡΙΣ να γιορτάσω χριστιανικά την γιορτή μου. Ξέρω πολύ καλά ποια ήταν η Ελλάδα της αρχαιότητας και ποια η Ελλάδα του Χριστιανισμού.