Η παιδική εργασία στα 1911

 Βρισκόμαστε στο Μπιλόξι του Μισισιπή στο 1911. Κορίτσι 5 χρονών, μετά από την εργασία της ημέρας, κουρασμένο, αρνιέται να φωτογραφηθεί. Ωστόσο ο φωτογράφος Λιούις Χάιν (Lewis Wickes Hine) που εργαζόταν για την Εθνική Επιτροπή Παιδικής Εργασίας των ΗΠΑ παίρνει από μακριά την φωτογραφία του, ως αποδεικτικό στοιχείο για την ηλικία των παιδιών που εργάζονταν στις βιομηχανίες τροφίμων της περιοχής. 

   Οι εικόνες θυμίζουν μια εποχή που το κέρδος ήταν ο αδιάντροπος βασιλιάς των βιομηχανιών. Η συμπόνια για τον συνάνθρωπο ήταν αρμοδιότητα των κυριών της εκκλησίας, όχι των σοβαρών επιχειρηματιών. Οι προσπάθειες θέσπισης κανονισμών για την προστασία της ζωής των εργαζομένων περιφρονούνταν από τους πλούσιους μεγιστάνες. Η επαχθής γραφειοκρατία και η κυβερνητική παρέμβαση, αποκαλούνταν "μεταρρύθμιση της νομοθεσίας". Οι βιομήχανοι διακήρυτταν "Πώς μπορούμε να παρέχουμε θέσεις εργασίας αν είμαστε περιορισμένοι από κανονισμούς;"

Μερικές από τις φθηνότερες πηγές εργασίας ήταν τα παιδιά. Ανεξάρτητα από τον κλάδο ή περιοχή των ΗΠΑ, οι βιομήχανοι έτσι κι αλλιώς κατέβαλαν σε απελπισμένους ενήλικες εργάτες μισθούς πείνας. Το κέρδος αυξάνονταν ακόμη περισσότερο αν τα παιδιά της οικογένειας εργάζονταν, διότι τα παιδιά πληρώνονταν ένα κλάσμα των ψίχουλων που κέρδιζαν οι ενήλικες. Επιπλέον ήταν ευκίνητα, με τα μικρά τους δάχτυλα ικανά να εκτελούν επικίνδυνες εργασίες που οι ενήλικες δεν μπορούσαν.

  Ο Λιούις Χάιν ήταν δάσκαλος, αλλά τόσο αγανακτισμένος από την κατάσταση των παιδιών-εργατών, που άφησε τη δουλειά του και πήγε να εργαστεί για την Εθνική Επιτροπή Παιδικής Εργασίας, έναν ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ιδρύθηκε το 1904. Σύμφωνα με το βιβλίο «Παιδιά στην Εργασία» του Ράσελ Φρίντμαν, ο Χάιν έγινε ερευνητής-φωτογράφος το 1908, επινοώντας πολλά τεχνάσματα για να φτάσει σε εργοτάξια με την κάμερά του. Ήταν επικίνδυνη δουλειά και διακινδύνευε ξυλοδαρμούς και χειρότερα για να αφηγηθεί την οπτική ιστορία των παιδικών χρόνων που χάθηκαν λόγω της απληστίας των βιομήχανων. Όπως είχε πει:

«Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν οι ίδιοι τις καταχρήσεις και την αδικία της παιδικής εργασίας, σίγουρα θα απαιτούσαν νόμους για να τερματίσουν αυτό το κακό". 

Οι φωτογραφίες του με αγόρια με καπνισμένα πρόσωπα σε ανθρακωρυχεία και μικρά κορίτσια που φρόντιζαν γιγάντιες μηχανές αποκάλυψαν μια συγκλονιστική πραγματικότητα που οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν είχαν ξαναδεί.

  Ο Hine κατέγραψε με τον φακό του τον 5χρονο Manuel, έναν συλλέκτη γαρίδας "που δεν καταλάβαινε λέξη αγγλικά" όπως έγραψε ο φωτογράφος στις σημειώσεις του, και τον 8χρονο Max, να εργάζονται στο κονσερβοποιείο του Biloxi. Ένα άλλο παιδί, η Sadie Kelly 10 χρονών, φωτογραφήθηκε μετά από μια μέρα εργασίας με ξυρισμένο κεφάλι, αίματα στα ρούχα και στα δάκτυλά της, υπογραμμίζοντας την εξαντλητική φύση της εργασίας. 

     Η βιομηχανία θαλασσινών βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε οικογένειες μεταναστών για να εργαστούν σε κονσερβοποιεία, όπως φαίνεται σε αρκετές από τις φωτογραφίες μας, με ομάδες παιδιών σε  κονσερβοποιείο και πίσω τους ένα αληθινό βουνό τσόφλια από μύδια. Τα παιδιά εργάζονταν σε επικίνδυνες συνθήκες με «καταπονημένα, πρησμένα, ακόμη και αιμορραγούντα δάχτυλα» όπως σημείωσε ο φωτογράφος λόγω του οξέος στις γαρίδες. Συχνά εργάζονταν για 8 έως 12 ώρες, με κάποια να κερδίζουν χρήματα όχι με ημερομίσθιο, αλλά με βάση το βάρος των κονσερβών που γέμιζαν. 

    Οι 7.000 φωτογραφίες παιδικής εργασίας του Χάιν ήταν κρίσιμα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για την προώθηση των νόμων απαγόρευσης παιδικής εργασίας στις ΗΠΑ. Ο Λιούις Χάιν έζησε αρκετά για να δει το έργο του να έχει σημαντικό αντίκτυπο. Το 1938, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ υπέγραψε τον ομοσπονδιακό Νόμο περί Δίκαιων Εργατικών Προτύπων, που απαγόρευε σε παιδιά κάτω των 16 ετών να εργάζονται στη βιομηχανία και στα ορυχεία. Το 1948 η απαγόρευση επεκτάθηκε και σε άλλους τομείς της παραγωγής.