Laissez faire οι βιομήχανοι, όχι οι καταναλωτές

 

Σύμφωνα με την χθεσινή είδηση οι αρμόδιες ευρωπαϊκές αρχές μετά από ελέγχους εντόπισαν σοβαρό κίνδυνο για την υγεία από τη χρήση του ηλεκτρονικού τσιγάρου  Puffmi 4 in 1, για όλες τις γεύσεις του. Ο λόγος είναι ότι διαπιστώθηκε, το προϊόν έχει υπερβολική ποσότητα υγρού που περιέχει νικοτίνη (8 ml) και υπερβολική συγκέντρωση νικοτίνης (έως 18 mg/ml). «Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε τυχαία κατανάλωση υψηλής δόσης νικοτίνης. Η νικοτίνη είναι οξείας τοξικότητας και μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του χρήστη, ιδίως εάν το προϊόν έρθει σε επαφή με το δέρμα ή καταποθεί, δηλαδή ακόμη κι αν το ακουμπήσεις με το χέρι σου, ή το βάλεις στα χείλη σου. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως ανακαλούνται οι παρτίδες με ημερομηνία παραγωγής 21/12/2024, πριν ενάμιση χρόνο, οι οποίες σίγουρα έχουν καταναλωθεί , και προφανώς ακριβώς έτσι διαπιστώθηκε ότι είναι επικίνδυνες, από τους καταναλωτές που έπαθαν βλάβη εξαιτίας της χρήσης των τσιγάρων. 

Ποια θα είναι η ποινή της εταιρείας για το επικίνδυνο προϊόν; 

Καμία, θα βγάλει μια ανακοίνωση ότι "λυπάται πολύ" θα βεβαιώσει ότι απέσυρε το προϊόν από την αγορά και τέλος της ιστορίας. 

 

Υπάρχουν στο Αστικό Δίκαιο νόμοι που προβλέπουν αποζημίωση αν κατατεθεί από τον καταναλωτή αγωγή για βλάβη, όμως ουσιαστικά δεν υπάρχει καμία ποινή επειδή υπάρχει το laissez faire. Η παγκοσμιοποίηση, δηλαδή η ελεύθερη διακίνηση των προϊόντων, δημιουργήθηκε για να κυκλοφορούν ανεμπόδιστα τα προϊόντα και να σκορπίσουν σε όλες τις χώρες της Γης.  Δυστυχώς και οι καταναλωτές είναι σκόρπιοι σε όλες τις χώρες της Γης, ο καθένας μια αδύναμη μονάδα στο σπίτι του, στο χωριό, στην πόλη του, στην χώρα του. Η οργάνωσή τους σε ομάδα που θα καταθέσει μια αστική αγωγή εναντίον της εταιρείας, είναι απλούστατα αδύνατη.

 

Αξιοπερίεργο είναι πως ο δικός μας ΕΦΕΤ και το αμερικανικό FDA  όσο περνούν τα χρόνια βγάζουν νόμους περιοριστικούς κι απαγορευτικούς μόνο για τους μικρούς κι ασήμαντους παραγωγούς, αυτούς που πουλάνε επιτόπου όσα αγαθά παράγουν ιδιοχείρως. Το "ιδιοχείρως" απαγορεύεται με νόμους. Στην Ελλάδα αλίμονο στις γιαγιάδες που θα πουλήσουν χόρτα στον δρόμο ή στον επαρχιώτη που διαθέτει το λάδι από τις δικές του ελιές σε μπιτόνια 5λιτρα. Το λέει και η κρατική διαφήμιση: "μην αγοράζετε λάδι χωρίς πιστοποίηση". Στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, αλίμονο στους άνεργους των βιομηχανιών που έκλεισαν, οι οποίοι θέλουν να φυτέψουν στην αυλή τους ντομάτες και να τις πουλήσουν.

 

Με λίγα λόγια, το laissez-faire δεν το επινόησαν για εμάς, τα μεμονωμένα πρόσωπα των καταναλωτών και των μικροπαραγωγών. Αφορά μόνο για τις εταιρείες. Αφήστε τις εταιρείες να κάνουν ο,τι θέλουν, να φτιάχνουν ο,τι θέλουν και να το στέλνουν σε όποια αγορά θέλουν- αυτό εννοούσαν. Κι όσο για τα μεμονωμένα πρόσωπα που παραπονιούνται, τι να τους κάνουμε; Ας ανακηρύξουν τον εαυτό τους "εταιρεία", να βρούνε ευκολότερα άκρη μέσω του Εμπορικού Δικαίου. Μήπως οι εταιρείες δεν ανακήρυξαν πριν 140* χρόνια τον εαυτό τους "πρόσωπα"; 

 

*************

Η είσοδος και χρήση του όρου "νομικό πρόσωπο" σε διάφορους τομείς Δικαίου έγινε το 1890 στις ΗΠΑ, το 1946 στην Ελλάδα.