"Το τραγούδι του Δήμιου

Ουρανοί — ελεήστε με.

Γιατί δεν κατοικεί Θεός μέσα σας,
ούτε νόμος να με οδηγήσει.
Με έριξαν, παγωμένο σώμα,
στο ματωμένο σκοτάδι της φυλακής.
Δεξιά μου, στο υπόγειο, ένας τρομοκράτης δεμένος·
Αριστερά, δηλητήρια, σκοινιά και λεπίδες.
Ούτε αέρας, ούτε ουρανός, ούτε φως, ούτε σπίθα.

«Ο δήμιος!» κραυγάζουν.

«Σήκω και σφάξε!»
αυτό ζήτησε η Λιμόρ Χαρ-Μελέχ, η δολοπλόκος υφάντρα του νόμου,
που εξαγγέλλει τον Νόμο με κατάρες και με γέλια,
κι έπειτα φωνάζει με τους υπόλοιπους: «Το Ισραήλ ζει!»
ενωμένη με την Αυτού Μεγαλειότητα, τον  Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ,
Βασιλιά της γενιάς μου,
που μαζεύει τ’ αδέλφια μου στο πρόσταγμά του,

Κι υψώνοντας τα ποτήρια τους πίνουν «Στην ζωή» («Λ’Χαΐμ!» )
ολόκληρο το έθνος, αδελφοί και βασιλιάδες.

Κι όμως, εγώ αντικρίζω το μίασμα.
Κι αν υπάρχει δικαιοσύνη — ας φανερωθεί,
ας λάμψει τώρα, δίχως αναβολή!
Μα αν μονάχα αφού ο άνθρωπος σβήσει
φανεί πως ήταν καθαρός, αθώος —
τότε ο θρόνος της δικαιοσύνης
ας γκρεμιστεί, ας χαθεί για πάντα!

Γιατί οι Εβραίοι τρομοκράτες δεν φθείρονται —
αλλά ριζώνουν, ανθούν, υψώνονται, δράττουν την μέρα,
ως άρχοντες και υπηρέτες της εξουσίας,
βουτηγμένοι στο αίμα.
Μέσα στο αίμα ευημερούν, στο αίμα καθαγιάζονται,
και μ’ αυτό ξεπλένονται από κάθε ντροπή.

Και καταραμένος να είναι όποιος φωνάζει «Εκδίκηση!» —
αφού τέτοια δίψα δεν γνωρίζει όρια,
δεν φέρνει λύτρωση, ούτε δικαιοσύνη.
Γιατί δεν είναι μόνο ο κρεμασμένος στην άβυσσο —
Όλος ο λαός του Ισραήλ βαρύνεται μ’ αυτό το κρίμα.
Το αίμα θα τους κυνηγά, βαθύ και σκοτεινό,
σε τόπους όπου το φως δεν τρυπώνει·
Εξόριστοι, χωρίς σωτηρία,
από τα ίδια τα σάπια θεμέλια που τους στήριξαν.

***********************

Το εντιτόριαλ της Ισραηλινής εφημερίδας HAARETZ στις 1 Απριλίου 2026 είναι ένα ποίημα, αφιερωμένο στον πρόσφατο νόμο περί απαγχονισμού των Παλαιστίνιων κρατούμενων. Παρακάτω το βλέπετε σε μετάφραση δική μου  στο 1ο σχόλιο βρίσκεται το αγγλικό κείμενο