Ο ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΡΩΙΔΕΣ

 

Στην φωτογραφία μας βλέπετε τον Σωτήρη Τζαφούλια να αποκαλεί καλλιτέχνη την γυναίκα που έχει 5 παιδιά, δεν έχει σύζυγο, καθαρίζει σκάλες και όμως βγάζει μπολάκι για το αδέσποτο ή ακόμα σου λέει "καλημέρα", όταν περνάς. 

Εκ πρώτης όψεως η δήλωσή του φαίνεται θετική για εμάς τις γυναίκες, αφού μας επαινεί.  Η ερώτηση είναι πώς  κρίνονται όχι οι ολοφάνερα ηρωίδες, αλλά όλες οι υπόλοιπες, που δεν έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους την ταύτιση με τον Χριστό, ο οποίος σήκωσε μόνος του ολόκληρο Σταυρό Μαρτυρίου καθώς περπατούσε προς την Σταύρωσή Του. Τι γίνεται π.χ. με αυτές που δεν παντρεύονται καθόλου και δεν κάνουν παιδιά, επειδή η προτεραιότητά τους είναι η καριέρα, ή η ακαδημαϊκή έρευνα, ή η εξέλιξη μέσα στο θέατρο; Τι γίνεται με αυτές που δουλεύουν μόνο τα Καλοκαίρια σε νησιά ως σερβιτόρες και τον Χειμώνα γυρνάνε από σπίτι γνωστού σε καφετέρια, ζώντας με το επίδομα ανεργίας, χωρίς ούτε οικογένεια, ούτε δεσμό, ούτε σταθερή δουλειά; Υποθέτω ότι δεν τις θεωρεί καλλιτέχνιδες, γιατί δεν προσφέρουν τίποτα σημαντικό στον αντρικό πληθυσμό, δηλαδή τους απογόνους, το εισόδημα που θα μεγαλώσει τα παιδιά και τις εκατομμύρια ώρες φροντίδας για τα παιδιά. 

Πολύ θα ήθελα να ξέρω πώς βλέπει ο Τζαφούλιας μια γυναίκα σκηνοθέτιδα που ακολούθησε ΑΝΤΡΙΚΗ πορεία, δηλαδή που παντρεύτηκε, έκανε 2 παιδιά με παρένθετη μητρότητα (χωρίς να τα κυοφορήσει), χώρισε, άφησε τα παιδιά στον σύζυγο και ακολούθησε τα σκηνοθετικά της όνειρα. Είναι καλλιτέχνιδα ή όχι; Υποψιάζομαι πως όχι.