Οι σφαγιασμένοι Σέρβοι μαθητές Του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Αυτή η φωτογραφία δείχνει τον Ιταλό στρατηγό Αλεξάντρο Λουζάνο να στέκεται πάνω από ένα σφαγιασμένο Σέρβο παιδί μπροστά σε ένα σχολείο στο Πρεμπίλοβτσι. Η επιστολή που έστειλε στον Μουσολίνι μετά από αυτό το έγκλημα έχει διασωθεί στα στρατιωτικά αρχεία:

«Αγαπητέ Ντούτσε,

Η απεριόριστη αφοσίωσή μου σε εσάς, ελπίζω, μου δίνει το δικαίωμα να παρεκκλίνω με κάποιο τρόπο από το αυστηρό στρατιωτικό πρωτόκολλο. Γι' αυτό σπεύδω να σας περιγράψω ένα γεγονός στο οποίο παρευρέθηκα προσωπικά πριν από τρεις εβδομάδες.

Ενώ επισκεπτόμουν τις περιοχές Στόλατς, Τσαπλίνα και Λιούμπινιε (μεταξύ 60 και 130 χλμ. βόρεια του Ντουμπρόβνικ) - έμαθα από τους αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών μας ότι οι Ουστάσι (1) του Πάβελιτς(2) είχαν διαπράξει ένα έγκλημα στο χωριό Πρέμπιλοβτσι την προηγούμενη μέρα, και ότι όταν έγινε γνωστό, οι γύρω Σέρβοι αναστατώθηκαν ξανά.

Δεν βρίσκω λέξεις για να περιγράψω τι βρήκα εκεί, όταν έφτασα. Στη μεγάλη σχολική τάξη, βρήκα μια σφαγιασμένη δασκάλα και 120 μαθητές της! Κανένα παιδί δεν ήταν μεγαλύτερο από 12 ετών! Το "έγκλημα" είναι μια ακατάλληλη και αφελής λέξη για να περιγράψειτι είδα. Ξεπέρασαν κάθε παραφροσύνη!

Τα κεφάλια πολλών παιδιών ήταν κομμένα και παραταγμένα σε σχολικά θρανία. Οι Ουστάσι έβγαλαν τα έντερα από τις ανοιγμένες κοιλιές καιτις τέντωσαν κάτω από το ταβάνι και τις έμπηξαν στους τοίχους με καρφιά, όπως κάνουμε με τις κορδέλες για την Πρωτοχρονιά! Το σμήνος από μύγες και η αφόρητη δυσοσμία δεν μας επέτρεψαν να μείνουμε εκεί περισσότερο. Παρατήρησα ένα σκισμένο σακουλάκι αλάτι στη γωνία και σοκαρίστηκα όταν διαπίστωσα ότι  έσφαζαν τα παιδιά αργά, ρίχνοντας αλάτι στους λαιμούς τους! Και ακριβώς τη στιγμή που φεύγαμε, ακούστηκε ένα παιδικό γρύλισμα από τα πίσω θρανία. Έστειλα δύο στρατιώτες να δουν τι είναι. Έβγαλαν έναν μαθητή που ήταν ακόμα ζωντανός και ανέπνεε με το λαιμό του κομμένο κατά το ήμισυ! Μετέφερα αυτό το καημένο παιδί στο στρατιωτικό μας νοσοκομείο με το αυτοκίνητό μου, βρήκε τις αισθήσεις ​​και έμαθα από αυτόν την πλήρη αλήθεια για την τραγωδία.

Οι εγκληματίες πρώτα, ένας -ένας, βίασαν μια Σέρβα δασκάλα (το όνομά της είναι Στάνα Αρναούτοβιτς) και μετά τη σκότωσαν μπροστά στα παιδιά. Βίασαν επίσης οκτάχρονα κορίτσια. Σε όλο αυτό το διάστημα, μια τσιγγάνικη ορχήστρα που είχε φερθεί με τη βία τραγουδούσε και χτυπούσε τα ντέφια! Προς αιώνια ντροπή της δικής μας, της ρωμαϊκής Καθολικής εκκλησίας, ένας άνθρωπος του Θεού, ένας πάστορας, συμμετείχε σε όλα αυτά! 

Το αγόρι που διασώσαμε ανάρρωσε γρήγορα. Και μόλις η πληγή επουλώθηκε, με την αμέλεια μας, δραπέτευσε από το νοσοκομείο και πήγε στο χωριό του για να ψάξει για συγγενείς. Στείλαμε μια περίπολο να τον κυνηγήσουν, αλλά μάταια. Τον βρήκαν στο κατώφλι του σφαγιασμένου σπιτιού! Από τις χίλιες περίπου ψυχές, δεν έχει μείνει κανείς στο χωριό! Την ίδια μέρα, ανακαλύψαμε ότι αργότερα, όταν διαπράχθηκε ένα έγκλημα στο σχολείο, οι Ουστάσι αιχμαλώτισαν άλλους 800 κατοίκους του χωριού Πρεμίλοβτσι και τους πέταξαν όλους σε έναν λάκκο ή τους σκότωσαν με ζωώδη τρόπο στο δρόμο για τον λάκκο.

Σώθηκαν μόνο περίπου 300 άνδρες. Μόνο αυτοί κατάφεραν να σπάσουν τον κύκλο των Ουστάσι γύρω από το χωριό και να δραπετεύσουν στα βουνά! Αυτοί οι 300 επιζώντες είναι πιο δυνατοί από την πιο επίλεκτη μεραρχία του Πάβελιτς. Ό,τι είχαν να χάσουν το έχασαν! Παιδιά, γυναίκες, μητέρες, αδελφές, σπίτια, περιουσίες. Έχουν απελευθερωθεί ακόμα και από τον φόβο του θανάτου. Το νόημα της ζωής τους είναι μόνο στην εκδίκηση, στην τρομερή εκδίκησή τους που κατά κάποιο τρόπο οφείλεται στην ντροπή του ότι οι ίδιοι επέζησαν! Και η Ερζεγοβίνη, η Βοσνία, η Λίκα, η Δαλματία είναι γεμάτη με χωριά όπως το Πρεμπιλόβτσι (3)

Οι σφαγές των Σέρβων έχουν φτάσει σε τέτοιες διαστάσεις που πολλές πηγές νερού έχουν μολυνθεί σε αυτές τις περιοχές. Από μια πηγή στο Πόποβο Πόλιε, όχι μακριά από το λάκκο στον οποίο ρίχτηκαν 4.000 Σέρβοι, ξεχύθηκε κοκκινωπό νερό, ήμουν προσωπικός μάρτυρας του γεγονότος! Μια ανεξίτηλη κηλίδα θα πέσει στη συνείδηση ​​της Ιταλίας και του πολιτισμού μας, αν, όσο είναι η κατάλληλη στιγμή, δεν αποστασιοποιηθούμε από τους Ουστάσι και δεν αποτρέψουμε να λένε για εμάς ότι υποστηρίζουμε την τρέλα!"

*********************************************

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1)Η Ουστάσε ήταν μια εθνικιστική, ρατσιστική και τρομοκρατική οργάνωση με στρατιωτική δομή που έδρασε στην Γιουγκοσλαβία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.  Εξόντωνε ορθόδοξους τους Σέρβους, Κροάτες και Ρομά. Όταν ιδρύθηκαν το 1930 ως πολιτική οργάνωση, δεν είχαν μεγάλη δύναμη, όμως το 1941 οι Ιταλοί τους παρέδωσαν την διοίκηση μέρους της Κροατίας κα απο εκεί και πέρα ήταν ελεύθεροι να προβούν σε εθνοκάθαρση. Επειδή το πολιτικό σώμα θεωρούσε ότι κατάγονταν από Γότθους, η επίβλεψή του έφυγε από τους Ιταλούς και μετακύλησε στους Γερμανούς. Η Ουστάσε είχε ειδική μεταχείριση στους Εβραίους, τους τους οποίους δεν δίωκαν εάν ασπάζονταν τον Καθολικισμό, πράγμα το οποίο εκνεύριζε τον Χίτλερ.

2)ο Άντε Πάβελιτς ήταν δικηγόρος, πολιτικός και ήδη μέλος του  Κοινοβουλίου από το 1927. Υποστήριζε την ανεξαρτησία της Κροατίας. Ήταν Διοικητής μέρους της Κροατίας και αρχηγός των Ουστάσι, κι επιδόθηκε σε ιδιαίτερη καταδίωξη των Σέρβων παρτιζάνων, καθώς και των Τσέτνικ, άλλης ομάδας αντίστασης στον Β' παγκόσμιο Πόλεμο. 

3) Στις ίδιες περιοχές τον Αύγουστο του 1995 (που ονομάστηκε Μαύρος Αύγουστος) έγιναν αθρόες σφαγές Σέρβων κατοίκων από τον Κροατικό στρατό και εκτόπιση των 250.000 Σέρβων που επέζησαν. Μετά την επιχείρηση "Καταιγίδα' των Κροατών, από το 12% του πληθυσμού Σέρβων στην χώρα, παρέμεινε το 3% κι αυτό αφού ασπάσθηκε τον καθολικισμό. Αυτά όλα γίνονταν την ίδια ώρα με τον βομβαρδισμό από το ΝΑΤΟ των Σέρβων της διπλανής Βοσνίας.