Η Francesca Albanese, Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, το Φθινόπωρο που πέρασε εξέδωσε μια από τις πιο σοβαρές και οδυνηρές καταγγελίες των τελευταίων ετών: ο πραγματικός αριθμός θανάτων στη Γάζα θα μπορούσε να ξεπεράσει τους 680.000 ανθρώπους και να είναι δεκαπλάσιος από τον επίσημα αναφερόμενο αριθμό. Από αυτά τα θύματα, περίπου το 75% θα είναι παιδιά, γυναίκες και ανήλικοι. Τα στοιχεία αντιπροσωπεύουν μια σκληρή αλήθεια που απαιτεί να ακουστεί και να γίνει πλήρως κατανοητή.
Πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει αυτό το αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ των επίσημων στοιχείων και αυτού που φαίνεται να είναι η πραγματικότητα; Η απάντηση είναι απλή και καταστροφική: Η Γάζα έχει σχεδόν καταστραφεί ολοσχερώς. Περισσότερο από το 66% των υποδομών της βρίσκεται σε ερείπια, και στην πόλη της Γάζας, η καταστροφή φτάνει το 70-75%. Σπίτια, κτίρια, νοσοκομεία, σχολεία, δρόμοι, όλο το βασικό δίκτυο υπηρεσιών έχει καταστραφεί από βομβαρδισμούς που μετέτρεψαν ολόκληρες γειτονιές σε ερείπια. Με τη λωρίδα ερμητικά σφραγισμένη, χωρίς πρόσβαση για διεθνείς παρατηρητές ή τεχνικά εκπαιδευμένες και ήρεμες ομάδες διάσωσης για την απομάκρυνση των λειψάνων, η φυσική καταμέτρηση των πτωμάτων είναι αδύνατη.
Έτσι, ο αριθμός των 65.000 νεκρών (70.000 όπως αναγνώρισε το Ισραήλ σήμερα) , ο οποίος κυκλοφορεί επίσημα, αντιστοιχεί μόνο σε όσα πτώματα ανακτήθηκαν από συνεργεία και καταγράφηκαν σε νοσοκομεία ή νεκροτομεία. Αυτό που λείπει είναι όσοι έμειναν κάτω από τα ερείπια, σώματα που ο κόσμος δεν έχει ακόμη καταμετρήσει ή έστω θάψει με αξιοπρέπεια. Και όταν συγκρίνουμε αυτόν τον αριθμό με το 1,5 εκατομμύριο εσωτερικά εκτοπισμένων από τα 2,2 εκατομμύρια που κατοικούσαν στη Γάζα στην αρχή της πολιορκίας, των οποίων η κίνηση μπορεί να παρακολουθηθεί, το συμπέρασμα είναι ανατριχιαστικό: μας λείπουν 680.000 ψυχές.
Η βία έχει χτυπήσει ανελέητα ακόμη και εκείνους που εργάζονται για να σώσουν ζωές και να πουν την ιστορία. Η Albanese αναφέρει λεπτομερώς ότι 1.581 εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, 346 υπάλληλοι του ΟΗΕ - κυρίως από την UNRWA - και 252 δημοσιογράφοι που προσπαθούσαν να καταγράψουν την τραγωδία έχουν πεθάνει στη Γάζα, αριθμός ρεκόρ σε οποιαδήποτε σύγκρουση. Αυτοί οι αριθμοί αποκαλύπτουν μια συστηματική εκστρατεία όχι μόνο εξόντωσης των αμάχων, αλλά και φίμωσης και διαγραφής όσων μπορούσαν να γίνουν αξιόπιστοι μάρτυρες.
Παρά όλα αυτά, η διεθνής κοινότητα δεν έχει ενεργήσει με την επείγουσα ανάγκη για να σταματήσει την τραγωδία. Η Albanese επισημαίνει τρεις χώρες που, αντί να καταδικάζουν ή να αναστέλλουν την υποστήριξή τους στο Ισραήλ, συνεχίζουν να το ενισχύουν ιδίως με όπλα: τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία. Αυτά τα κράτη όχι μόνο συνεχίζουν το εμπόριο όπλων και τις δωρεές, αλλά επιτρέπουν τη συνεχή αναπλήρωση του οπλοστασίου που χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση αυτής της γενοκτονίας.
Επιπλέον, η εισηγήτρια προειδοποιεί ότι περισσότεροι από 10.000 Παλαιστίνιοι κρατούνται αυθαίρετα σε Ισραηλινές φυλακές υπό απάνθρωπες συνθήκες, πολλοί από αυτούς χωρίς να τους έχει απαγγελθεί καμία κατηγορία, υποβάλλονται σε βασανιστήρια και λιμοκτονία, και ότι 75 κρατούμενοι έχουν πεθάνει υπό ισραηλινή κράτηση τις τελευταίες 710 ημέρες. Το επίπεδο απανθρωποποίησης είναι ολοκληρωτικό: οι θάνατοι στη Δυτική Όχθη συνεχίζουν επίσης να αυξάνονται, παράλληλα με τις αναγκαστικές απελάσεις Παλαιστινίων και την πρόοδο των ισραηλινών προσαρτήσεων, οι οποίες επιδεινώνουν περαιτέρω την παλαιστινιακή κρίση σε περιφερειακό επίπεδο.
Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι οι άνθρωποι που λείπουν από την καταμέτρηση των Παλαιστινίων απλώς πέταξαν μακριά. Η Γάζα είναι αποκλεισμένη σαν στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης, και ο πληθυσμός δεν έχει ασφαλείς διαδρομές-διεξόδους ή κάποια δυνατότητα διαφυγής προς άλλες χώρες. Παιδιά, γυναίκες και άνδρες, βρίσκονται όλοι παγιδευμένοι σε μια γενοκτονία που δεν μπορεί να κρυφτεί από την δημόσια θέα και όμως την αρνούνται συστηματικά οι δράστες της και οι διεθνείς συμμάχοι τους.
Ούτε καν οι πιο φρικτές φυσικές καταστροφές, όπως το τσουνάμι στη Νοτιοανατολική Ασία, αποτελούν παράδειγμα αυτής της κλίμακας μαζικής ανθρώπινης καταστροφής υπό συνεχή αποκλεισμό, αποκλεισμό και καταπίεση. Η σύγκριση των αριθμών με αυτή τη φυσική τραγωδία παρέχει σαφήνεια: και στις δύο περιπτώσεις, τα θύματα εξαφανίστηκαν κάτω από ερείπια ή νερά που καθιστούσαν αδύνατη την φυσική καταμέτρηση του κάθε θύματος ξεχωριστά, ωστόσο η δημογραφική καταστροφή παραμένει σαφής και κραυγαλέα.
Με πάνω από 2 χρόνια συσσωρευμένης φρίκης και τους περισσότερους από 1.500 νεκρούς εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις και νοσοκομεία, τους 252 δημοσιογράφους που σκοτώθηκαν ενώ προσπαθούσαν να αφηγηθούν την καταστροφή και τους χιλιάδες κρατούμενους που βασανίστηκαν ή σκοτώθηκαν υπό κράτηση, η Francesca Albanese τονίζει ότι αυτή είναι μια ιστορία που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί ή να ελαχιστοποιηθεί. Μας λείπουν 680.000 ψυχές και τα ονόματά τους πρέπει να ειπωθούν, η ζωή τους να τιμηθεί με δικαιοσύνη, όχι με μια επιβεβλημένη σιωπή. Η διεθνής κοινότητα φέρει την επείγουσα ευθύνη να δράσει όχι μόνο με λόγια αλλά με αποφασιστικά μέτρα για να σταματήσει αυτή τη γενοκτονία και να αποκαταστήσει, στο μέτρο του δυνατού, τη ζημιά που προκλήθηκε.
Σήμερα, η Γάζα μας μιλάει όχι μόνο με αριθμούς και στατιστικά στοιχεία, αλλά και με τους αόρατους νεκρούς της - μητέρες, παιδιά, ηλικιωμένους που δεν έχουν ακόμη βρει την αιώνια γαλήνη. Και αυτό το κάλεσμα για μνήμη και δικαιοσύνη πρέπει να αντηχεί σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου