Όταν ήμουν κοριτσάκι, περίπου στο τέλος του Λυκείου και λίγο μετά, πήγαινα σε ένα μαγαζί στα σίδερα Χαλανδρίου που έβαζε κυρίως ροκ μουσική, την Ομπρε. Μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψω το μεγαλειώδες αίσθημα συντροφικότητας, αλληλεγγύης, αθωότητας που κυριαρχούσε σε αυτό το υπογειάκι. Μόνο όποιος το έζησε μπορεί να καταλάβει πραγματικά. Υπήρχε συγκεκριμένος λόγος που η Ομπρε ήταν τόσο συγκλονιστική; Οχι, ήταν απλώς μια λαμπρή στιγμή στην ιστορία όπου δεκάδες συμπτώσεις συνέπεσαν: οι θαμώνες της που ήταν σούπερ τύποι, οι DJ κορυφαία άτομα, με βαθειά γνώση κι αγάπη για την μουσική, η πίστα που γλιστρούσε κι εκείνος ο μεγάλος καθρέφτης που μπροστά του χορεύαμε κουνώντας τα μαλλιά μας δεξιά -αριστερά. Τα μαλλιά "μας", ξέρετε τι εννοώ, τότε όλοι είχαμε μακριά μαλλιά φυσικά κι ελεύθερα, δεν τα πιάναμε σε κοτσίδες, αγόρια και κορίτσια τα είχαμε λυτά, αυτοί που πήγαινα με λεωφορείο κι αυτοί που είχαν τσόπερ. Ναι, έφευγαν τα άτομα με τις μη...